روزنامه‌نگاري ايراني

مدتی این مثنوی تاخیر شد. دستم به نوشتن برای وبلاگ نمی رفت، چون یکی از دوستان کامنت گذاشته بود که نکند می خواهم از آن بهره برداری تبلیغاتی بکنم برای انتخابات انجمن صنفی که درپیش روست. راستش، نامزد شدن من برای انتخابات هیات مدیره، با انگیزه ی پی گیری مسایل صرفا صنفی بود و هزار و یک مساله که در برابر روزنامه نگاران، از جمله خودم قرار دارد، و گرنه عضویت در هیات مدیره به تنهایی برایم جاذبه ندارد. در جوانی مدیریت کرده ام و اشتهای نشستن بر کرسی صدارت و وکالت را در همان جوانی فرو نشانده ام. از همین روی و برای این که دوستان سیاسی کار، قیاس به نفس نکنند، تا روشن شدن نتیجه ی انتخابات، چیزی بر آن چه نوشته ام، نخواهم افزود. چه انتخاب شوم و چه نشوم، پس از انتخابات پیگیرانه خواهم نوشت، آن چه را که باید نوشت. اثر گذاری که حتمن عضویت در هیات مدیره نمی خواهد، پس تلاش خواهم کرد که آن چه را می دانم و در می یابم، بنویسم، در آینده ی نزدیک. از آن دوستی که کامنت گذاشته بود و از همه ی دیگرانی که سری به این گوشه زده اند و می زنند؛ سپاس گزارم.