روزنامه‌نگاري ايراني

همین روزها، یکی از روزنامه نگاران حق التحریری، به یکی از روزنامه های خیلی خیلی مطرح مراجعه کرده بود تا دستمزد کارهایی را که چند ماه پیش انجام داده بود، بگیرد و بتواند دست کم هزینه ی رفت و آمد برای تهیه ی کارهای بعدی را از محل درآمد کارهای قبلی اش تامین کند. به او گفته اند در حال حاضر، ما تنها حق التحریر های کارهای چاپ شده تا مهر ماه سال قبل را می پردازیم و باید چند ماه دیگر صبر کنی.

  من نمی توانم بفهمم روز نامه ای که هرشبانه روز بیش از ده میلیون تومان هزینه می کند تا فردا صبح روی دکه باشد، چرا به پرداخت حق التحریر ها که می رسد، ایست می کند و هزار و یک محاسبه ی سود و بهره که اگر پول این بچه ها چندین ماه در حساب بخوابد، این قدر سود روی سرمایه می آید و ...

  مقایسه کنید رفتار روزنامه های وطنی را با رسانه های خارجی و رفتارشان با گروهی که روزنامه نگار آزاد (Freelance Writers) خوانده می شوند و از این راه هم می توانند زندگی شان را آبرومندانه اداره کنند و هم برای پرداخت هزینه های سفرشان به هر نقطه ی دنیا و تهیه ی خبر و گزارش، هیچ نگرانی به دل راه ندهند.

  گمان می کنید استاندارد کاری خبرنگاران آزاد خارجی بسیار بالاتر از بروبچه های حق التحریربگیر خودمان است؟ به شما اطمینان می دهم این گونه نیست.